Vandaag is een vervelende dag. Mijn energie is op. Ik had niet de energie om naar de kerk te gaan, dus heb lang in bed gelegen. Ik kreeg ontbijt op bed. Superlief! Vervolgens was het tijd om te douchen, maar dat ging niet vanzelf. Ik zei dat ik me 90 voelde en tegelijkertijd sprak ik uit dat iemand van 90 misschien wel energieker is…

“Het is wel tijd voor de behandeling he?”
Dat is het zeker! Nu veel geregel, de kinderen kunnen de 1e week naar mijn moeder zodat Sjouke een week mee kan. En er is nog iemand die een week kan komen. Heel fijn! De laatste halve week hoop ik dat het mogelijk is dat Sjouke me weer komt halen. Maar dan zijn er nog 2 weken die ik dan alleen ben en misschien kan dat ook wel, maar bij de spannende dingen heb ik graag iemand bij me. We zijn druk om ons heen aan het kijken wie nog zou kunnen komen en wie boaz op eventuele overige dagen op kan vangen. En eventueel de andere 2 op de woensdagmiddag en Jesse is op vrijdag middag ook vrij.

Sjouke probeert er zoveel mogelijk zelf te zijn, maar er moet ook gewerkt worden. We moeten het allemaal nog goed zien te regelen. Tegelijkertijd maak ik me zorgen over het gat van het geldbedrag. Nog 13.000 te gaan!

Ik ben op dit moment alleen thuis. De rest van het gezin is naar het bos om kastanjes te zoeken. Hartstikke leuk! Als ik mee zou gaan dan zou ik in de rolstoel moeten. Vandaag vind ik dat te confronterend. 30 jaar, 3 prachtig levendige kinderen die vol enthousiasme kastanjes en andere mooie dingen van de natuur vinden. En ik? Ik zou toekijken en meerollen… vandaag kan ik dat niet aan.

Ik hoop heel hard dat alles geregeld kan worden voor Moskou en dat tegellijkertijd het bedrag blijft stijgen zodat deze slopende ziekte in mijn lichaam stopt mijn leven te ruïneren!

Help mij alsjeblieft door waar mogelijk te doneren.

Tegelijkertijd hoop ik dat Nederland wakker wordt en mijn lotgenoten in de toekomst deze weg niet hoeven te bewandelen! 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *