Wow, wat een overweldigend gevoel!

Het voelt zo ontzettend kwetsbaar om je hand op te houden, maar wat voel ik me gesteund. Wie had kunnen denken dat ons doel zo snel gehaald zou kunnen worden! Het was een achtbaan van emoties de afgelopen maanden. Eerst de achteruitgang, die me heeft gedwongen om beslissingen te nemen. De stamceltherapie is niet langer een overweging, een ‘misschien’, iets voor de toekomst.

Nee, de behandeling moest snel komen om de roekeloze MS een halt toe te roepen. Vervolgens starten met plannen maken, hoe pakken we het aan en wie gaat daarbij helpen? En dan is het moment daar: naar buiten treden met je verhaal.

Ik heb lange tijd niet gezien willen worden als MS-patiënt, liep er niet mee te koop. Maar als je echt hulp nodig hebt van anderen, dan heb je geen keus. 

De MS staat nu praktisch op mijn voorhoofd geschreven. Op vele plekken verscheen mijn verhaal en mijn roep om hulp. Doodeng vond ik het, en heel onwennig. Maar het is allemaal de moeite waard geweest. Het streefbedrag is bijna binnen en de tickets naar Mexico zijn geboekt. 28 juni gaat het gebeuren, het aftellen kan nu dus echt beginnen. De donaties en lieve berichtjes hebben ons het gevoel gegeven dat we er niet alleen voor staan. En dat is echt geweldig.  Ongelooflijk bedankt daarvoor! 

Alle energie die we in de crowdfunding hebben gestoken, is me niet in de koude kleren gaan zitten. Fysiek heb ik er echt een klap van gekregen. Mijn lichaam was vreselijk moe en, zoals altijd als ik te veel doe, dat merk ik onmiddellijk in mijn benen.

Gelukkig ervaar ik op dit moment dat met de eerste zonnestralen mijn energie weer wat terug begint te komen. 

Vanaf nu kunnen we ons echt gaan richten op de voorbereiding. Ik moet natuurlijk straks zo sterk en gezond mogelijk aan de start verschijnen, dus ik neem voldoende rust.

Daarnaast vol ik aandachtig de verhalen en ervaringen van enkele van mijn lotgenoten. Er gaan namelijk jaarlijks vele MS-patiënten naar Mexico en Rusland voor een stamcelbehandeling. En met enkele van hen sta ik in direct contact.

Een van hen is net gestart met de eerste chemo. Zo intens. Het is haar flink tegengevallen. Ze is erg misselijk en het valt haar erg tegen. 

Voorlopig blijf ik gewoon positief en ik focus me op de hoopvolle kant van de behandeling: een kans op een leven waarin MS een ondergeschikte rol zal spelen. Ondertussen lopen de afspraken met mijn neuroloog in Nederland door. Zo fijn dat ze me steunt in de keuzes die we hebben gemaakt. 

De komende maanden houd ik jullie via deze blog op de hoogte van de voorbereidingen naar 28 juni 2021 en natuurlijk van de periode erna. Nogmaals bedankt voor alle steun en tot de volgende blog!

Liefs Maris!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eén reactie

  • Bieneke

    Wat fijn dat de donaties zo goed gingen. Ik kan me een beetje indenken dat het je niet in de koude kleren is gaan zitten; ook ik vond het spannend en keek een paar keer per dag wat de stand was. Deze hobbel is genomen, hier had je wat minder zeggenschap in en eigenlijk ook wat minder invloed. Het spannendste komt nu, dit gaat voor het echte werk, dit zul jij zelf voor mekaar moeten boksen. Vanaf hier kunnen we alleen morele steun verlenen.
    Lief schoonzusje, ik wens je alle sterkte en bid dat je gezond uit deze strijd komt. Ik vind je enorm dapper !!!!!

    Liefs, Bieneke

    3 maart 2021 op 19:49 Beantwoorden