Wie ben jij, als niemand kijkt?

Bam! Indringende vraag!

Misschien freubel je nu zenuwachtig aan een papiertje, kijk je weg, of ben je geneigd je te verstoppen.

De waarheid is dat wij ons voor God niet kunnen verstoppen en dat er dus áltijd iemand is die naar je kijkt en jou ziet. Met alles erop en eraan.

Beangstigend? Nee, voor mij niet (meer). Maar ik kan me voorstellen als jij Hem niet kent dat dit beangstigend kan zijn.

Bemoedigend? Ja, dat wel! Als ik weer eens loop te stuntelen en niet weet welke richting ik op moet, dan weet ik dat er áltijd Iemand is om op terug te vallen en mij de weg wijst. Tegelijkertijd ook de Enige die altijd trouw is.

Zweverig? Tja, dat snap ik ook, dat dit zo overkomt als je niet leeft in Zijn nabijheid.

Maar wie ben jij, als niemand kijkt?

Ik denk dat dit een waardevolle vraag is om over na te denken. Immers, we doen ons onbewust allemaal wel eens anders voor. En ik benadruk onbewust. Want onszelf zijn willen we allemaal. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat jij jezelf niet wilt zijn.

Jezelf zijn valt tegenwoordig niet altijd mee. Ik herken dat. Ik doe dat ook met vallen en opstaan. Als ik verdriet heb, of als ik, vooral voor de HSCT, een flinke MS dag heb, als ik gestresst ben, als ik nu mijn dag niet heb, of met het uitdragen van mijn geloof… dan neig ik ook als allereerste naar mezelf verstoppen. En bij veel van deze voorbeelden voel ik die angst net wat langer dan ik zou willen. Want dat is het hè, angst.

Wat zouden ze van je denken? Als je huilt, als je boos bent, als je wankel loopt, als je gelooft in een God die voor een ander onbekend is, waar die ander niet in gelooft. Het is zó moeilijk om uit je cocon te stappen en te zeggen; “Ik heb verdriet. Mag ik even bij jou?” Zeker met deze anderhalvemeter samenleving. Ik zou er zélf op zo’n moment ook verdrietig van worden. Het feit dat ik lijdzaam toe zou moeten kijken hoe jij verdriet hebt. Ik zou een arm om je heen willen slaan en zeggen; “kom maar want in mijn hart is ruimte voor jou”. Ik ga dat dus niet doen. Lijdzaam toekijken. Want inderdaad; in mijn hart heb ik altijd ruimte. Niet omdat ik zo krachtig ben om dat allemaal aan te kunnen, maar wel omdat mijn God mij die geeft en mij laat weten dat ik altijd mag komen omdat er ruimte is voor mij. Wauw!!

Ik hoop dat als je dit leest dat vandaag jouw eerste dag kan zijn waarin je jezelf kunt zijn. Al is dit maar even. Er is altijd iemand om jou heen met ruimte in zijn of haar hart. Dan is de vraag niet meer wie je bent als niemand kijkt. Maar wie jij bent als er iemand kijkt.

Je bent Geliefd!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *