Na weken me slecht gevoeld te hebben en helaas de schubs (MS aanvallen) die nog steeds aanwezig zijn, heb ik best een goed weekend achter de rug. Als ik mijn grenzen maar aangeef en geen dingen ga doen die me energie kosten in plaats van opleveren. Ik vind het super leuk om bijv op zondag de crèche te doen bij ons in de kerk en daar was ik gisteren ook voor ingepland. Gelukkig voelde ik de ruimte dit niet te doen, mijn rust te pakken en wat langer op bed te blijven liggen. Dat zijn wel keuzes waar ik steeds een goede afweging in moet maken en dat is me dit weekend goed gelukt.

Vandaag begon ook wel goed. Dat is goed om te benoemen en bij stil te staan. En om er ontzettend dankbaar voor te zijn. Ik zeg over het algemeen wel vaak dat het goed met me gaat, ook als dit niet zo is. Aan de ene kant is dat soms gewoon prima. Aan de andere kant is dit een ontzettende valkuil geworden. Het houdt indirect in dat ik dan geen hulp kan ontvangen en dat is op bepaalde dagen wel een enorm gemis.

We zijn druk bezig met de voorbereidingen voor de behandeling en tegelijkertijd denken we na over het bedrag wat nog een stukje aangevuld moet worden. Daarin is alle hulp welkom!

De voorbereidingen zijn veel en qua gevoel schommel je alle kanten op. Ik ben een moeder die eigenlijk nooit oppas vraagt tenzij het echt nodig is. Ik heb de kinderen altijd “onder mama’s vleugels” gehad. En straks moet ik ze een maand missen. Dat lijkt me vreselijk, maar gelukkig bestaat er Facetime en weten we waar we het voor doen! Stilstand van MS en iedere vooruitgang is een stukje winst. Ik heb er alle vertrouwen in!

Niet alle voorbereidingen zijn geregeld, maar we zijn goed op weg en we hebben nog even de tijd. Ik lees alles, neem alles in me op, maar heb niet altijd de tijd, het vermogen en de rust om er op te reageren. Maar alles wordt enorm gewaardeerd en nemen we mee in al onze overwegingen en hoe het goed aansluit.

Zorg 1: Alle voorbereidingen
Zorg 2: Het goed geregeld hebben.
Zorg 3: Nog 12.000 euro te gaan.

We brengen alles in gebed. Daaruit komen soms de mooiste dingen vanuit het niets op ons pad. Of precies zoals we gehoopt hadden.

Note to myself: Buig je valkuil, en vind daarin je kracht.
Goede dagen zijn fijn, maar die slechte dagen… MS maakt meer kapot dan je lief is.

Donaties zijn nog steeds heel erg welkom!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

One comment

  • Clemens Klaas

    Hoi Joyce! Wat ontzettend gaaf dat je de behandeling eindelijk kon boeken! Maar wat spannend allemaal he. Ik hoop dat je het rond krijgt, de organisatie, het financiële deel (maar wat een acties overal, geweldig)…. en stiekem hoop ook ik dat er niet alleen stilstand komt van de ziekte, maar ook een beetje winst. Veel onzekerheid!

    Ik herken je verhaal hier wel over de valkuil. Ik heb, binnen maar zeker buiten de deur, ook wel hulp nodig; zit ook in een rolstoel buiten. En je kunt dan wel veel en wilt dat ook het allerliefst, maar onherroepelijk komen er momenten waarop je hulp zou moeten vragen en je vertikt dat. En daarmee heb je jezelf dan zo overbelast dat alles veel erger wordt.
    Nou ja; we kunnen alleen hopen op, en werken aan wat wijsheid. In het belang van onszelf èn anderen, zoals je omgeving, je gezin…

    Sterkte en hou nog even vol hè!

    oktober 30, 2019 at 8:34 pm Reply