Zo voelt het, tijd te kort. Er blijven veel dingen liggen, zo ook wat regelmatiger een update over hoe het met mij gaat. Nu is het ook ontzettend warm en dat vraagt wel iets meer van mij. Het kost me veel energie en het is lastig om uit de zon te blijven. Niet perse omdat ik dan ga zonnen, zeker niet, maar door de dag heen kom je tóch regelmatig in de zon. Ik doe zo voorzichtig mogelijk, maar het valt niet altijd mee. Net als geduld, levenslust, energie… zo, viel dat doek even keihard naar beneden. Het zit er echt nog wel, maar ik kan er niet goed bij. Begin ik enthousiast ergens aan en dan moet ik aan mezelf toegeven dat ik moet stoppen want het zit er gewoon niet in. Het is me te warm en daar kan ik nog niet zo goed tegen.
Gisteren zei ik in plaats van; “maar ik ben al langer dan drie maanden thuis!!”; “tja, ik ben ook nóg maar drie maanden thuis…”Ik wil teveel. Ik ga altijd net een stapje verder dan misschien zou moeten. Ergens onverstandig. Maar toch ergens ook logisch; ik kan het nu, dus wat houdt me tegen? Tja, de warmte…. maar hoe heerlijk is het dat ik het allemaal niet meer kon en dat het me nu wel lukt?Ik verwonder mij. Iedere dag. En kan me diep ontroerd voelen als ik iets doe wat ik niet kon, maar langzaam steeds beter terug komt en dat het nu wel weer kan. Wonderlijk bijzonder!!
Door steeds ook dat te bedenken en accepteren dat het niet iedere dag 100% is en dat de rollercoaster en herstel nog even gaat duren. Dat mag ook na alles wat ik meegemaakt heb in Moskou. Het is oké. Maar net zoals je gewend raakt aan een isolement waar je veel niet meer kunt, raak je ook gewend aan alles kunnen. Baalmomentjes staan tegenover leermomentjes. Ik leer iedere dag.


Wat ik wel erg lastig vind is dat de huishoudelijke hulp ivm corona niet verder kon gaan bij mij thuis. We moesten ieder risico uitsluiten. Dat betekent dat ik dat zelf moet doen en ik daarin op dit moment goede keuzes moet maken. Mijn badkamer schreeuwt om een schoonmaakbeurt, maar op een dag als vandaag, en ook de voorgaande dagen, kom ik er moeilijk aan toe en misschien moet ik dat accepteren. Het is me te warm en dat komt wel weer als het wat koeler is. Ondertussen houd ik de wastafel en vensterbank goed schoon en bij, dan doet het me iets minder pijn. Sjouke heeft dit steeds goed bijgehouden, maar is nu ook alweer een poosje aan het werk op locatie. Nu ben ik aan zet. Zij het met uitstel. Tegelijkertijd zit er ook een stukje angst, dat realiseer ik me gelukkig ook. Wat als ik het zelf nog niet kan? Ik zie mezelf al gefrustreerd een zware schoonmaaktaak doen die keihard faalt. Kwestie van gewoon doen en uitproberen denk ik. Gelukkig weet ik het. Maar weten en doen zijn twee verschillende dingen.


Voordat ik naar Rusland ging had ik lieve mensen om me heen die er voor me waren, had ik dus ook huishoudelijke hulp, dat was fijn, beide. Een opgeruimd huis, mensen die omzagen naar mij en dat maakte het isolement minder. Ik mocht er gewoon zijn, ondanks ziekte, ondanks vermoeidheid, ondanks wat dan ook. Nu is dat allemaal weggevallen. De standaard bezoekjes in ieder geval die in het teken stonden van hulp in welke vorm dan ook. Ergens gelukkig maar, want dat betekent dat ik het nu zelf kan. Toch heb ik daar veel moeite mee gehad. Het oude loslaten en vertrouwen in een goede, misschien nog betere afloop. Het riep een heleboel emotie bij mij op, verandering. Maar zonder emotie met een “gezonde” blik zijn ze er allemaal nog steeds, maar in een andere vorm. Als ik er over nadenk bevalt deze vorm mij veel beter. Ik kan het nu (meestal) zélf! Ze komen niet om mij te helpen, maar om het gezellig te hebben. Dát is ook leuk. Leuker zelfs! 


Het gaat dus eigenlijk best goed met mij. Met af en toe momenten door extreme warmte, of gewoon een baaldag, dat het wat minder lukt. Hulp vragen vind ik dan wel lastig. Het zou zomaar kunnen dat een ander denkt “Dat kan je nu toch zelf?”. Ik denk ook dat dit zo is als mijn “down” niet te lang duurt en ik goed en verstandig kan plannen. 


Van de week hadden de kinderen de tijd van hun leven. Boaz gierde het uit omdat ik achter hem aan rende. Huh?! Rennen?! Jaaa, ik rende!! Niet zo hard als jij waarschijnlijk, maar ik deed het. Wow, dat kon ik helemaal niet meer. Gaaf om steeds te zien en ervaren wat weer mogelijk is. Door alles heen zijn wij zo dankbaar!

Een bijkomstigheid; mijn haar groeit!! En door de warmte gaat het proces van accepteren een stuk sneller. Het is zo warm met een mutsje op mijn hoofd!

Tot de volgende keer!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *