De vorige keer schreef ik over ups en downs. Ik bevond me lichamelijk in een mega up. Alles ging goed!

Nog steeds is mijn vermoeidheid veel minder erg en nog steeds kan ik meer dan dat ik voor de behandeling kon. Maar ik ben wel in een down beland. Op dit moment lig ik in bed met pijn, vervelende klachten, toch wat vermoeidheid… en dat levert geestelijk ook de nodige perikelen.

Anderzijds; het is oke. Het hoort bij mijn herstel en als het even zo is, dan is dat zo. De goede dingen die het me gebracht heeft wegen zwaarder. Dat moet ik vooral voor ogen houden.

Feit is ook wel dat ik thuis kwam, corona uitgebroken was, iedereen thuis, kinderen verzorgen en helpen met schoolwerk. Ik werd gelijk in het diepe gegooid. Ik had geen tijd om te verwerken wat ik had meegemaakt. Geen tijd om rustig te herstellen. Geen tijd voor goede gesprekken met sociale contacten. Afstand houden was mij en ons allemaal opgelegd.

De drukte, situaties die me stress gaven de afgelopen tijd, de warmte van de afgelopen dagen… het is me even teveel geworden. Maar dat komt zeker weer goed!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *