Wat een titel he? Maar zo is het wel. 

Ik ben naar Moskou geweest. Super dankbaar dat ik daar naartoe kon gaan en super dankbaar dat de behandeling gegaan is zoals deze ging. Het was pittig en ik heb het daar ook echt wel moeilijk gehad, lichamelijk zwaar. 

Ik krijg er nog de koude rillingen van dat er een moment aanbrak dat ik er letterlijk “bij neerviel”. Ik had geen idee hoe ik op moest staan want in mijn benen zat geen beweging en in mijn armen geen kracht. Ik was in de badkamer en heb er een hele tijd op de grond gezeten en me afgevraagd hoe ik het zou redden om in mijn bed te komen. Ik raakte licht in paniek en de tranen sprongen in mijn ogen. Ik sprak mezelf wat moed in… “Niet huilen Joyce. Je kunt het”.

Waarom hebben we die trots als mensen? Dat alles zelf willen kunnen? Waarom is hulp vragen zo moeilijk? Ik vraag het me nog af, want ik zat zo ongeveer voor de noodknop. Maar wat deed ik? Ik probeerde me op wilskracht naar mijn bed te krijgen. Halverwege mijn strijd om dat bed te halen bleef ik op de grond liggen om uit te rusten, midden in mijn ziekenhuis kamer. Toen kwamen er twee verpleegkundigen binnen. Daar lig je dan… ze hebben me van de grond op een stoel getild. Vervolgens in mijn bed. Ik kon niet op mijn benen staan. Ik kon helemaal niets. Ik had geen idee wat er met me gebeurde. Ik ben in bed gelijk aan het infuus gelegd.

Zat er een wondermiddel in dat infuus? Of zag het Wonder mij? Hij die nooit loslaat. Of allebei? 

Een poosje later probeerde ik op mijn benen te staan, na dat infuus, en ik kon lopen! Ik kon, met voor de zekerheid begeleiding, op eigen kracht naar het toilet. Wat een opluchting! 

Verder heb ik de behandeling echt goed doorstaan. Ik ben niet ziek of misselijk geweest tijdens de chemo en voelde me enorm gedragen. 

Alleen tijdens de isolatie kreeg ik koorts. Niet 1 dag, maar dagen achter elkaar. Iedere keer hielpen ze me er bovenop. Maar wat was de oorzaak? Toen de neklijn eruit gehaald was kreeg ik rechts een katheter in mijn arm. Helaas deed deze het niet lang, want mijn lijf besloot geen bloed meer te geven en de infusen niet meer op te nemen. Geen probleem, eruit gehaald en nu kreeg ik in mijn linkerarm een katheter. Dat ging lang goed, maar op een gegeven moment begon het een beetje pijn te doen. Ik zei niks. Achteraf niet handig… ik zei het op een gegeven moment, maar daar werd niks mee gedaan. Vond haar ook niet een erg vrolijke verschijning dus vond het zelf ook wel prima. Na haar, tijd voor een volgend infuus, trok ik het echt niet meer, zoveel pijn deed het. Ze maakte er direct werk van. Katheter eruit en weer naar rechts, op een andere plek. Wat een opluchting!! Ik had geen pijn meer. Er stond me immers nog een laatste infuus te wachten die een paar uur zou duren. Deze heb ik uiteindelijk midden in de nacht gekregen omdat er wat onduidelijkheid was over de grenzen, maar we zijn in NL!

Bij het eindgesprek werd duidelijk waarom die koorts er steeds was. Dit had te maken met dat infuus wat me zo’n pijn deed. Ik had een aderontsteking en kreeg daarvoor antibiotica mee. 

Het is super fijn om weer in NL te zijn, bij mijn eigen gezin. Maar het valt me zwaar. Ik ben in een donker gat gevallen. En dat gat is niet erg gezellig… ik zit “gevangen” in mezelf en in huis door corona. Ik heb super bloeduitslagen en daar ben ik heel blij mee, “uit de dip, uit de eerste gevarenzone”. Super fijn dokter, maar ik krijg er geen extra ruimte door. Er is me met klem gezegd; ga door als gezin zoals je nu doet om ieder risico uit te sluiten. En natuurlijk doe ik dat. Ik ga mijn leven niet op het spel zetten net nu ik er zo voor gevochten heb. 

Ik had het me zo niet voorgesteld. Het is superleuk na een maand de kinderen niet zien dat ze er nu elke dag zijn, ondanks de omstandigheden, maar herstellen is zwaarder… zorgen, juf zijn, automatisch ga je de draad nog meer oppakken en ga je gauw over je grenzen heen en is moeheid een chagrijnige inbreker. 

Om over “revalideren” nog niet te spreken. Alles is dicht of online en het ziekenhuis is de laatste plek waar ik wil zijn. Ik doe af en toe mijn loopje op de loopband en zo nu en dan eens wat oefeningen die ik geleerd heb bij de fysio voordat ik naar Moskou ging. Het is onvoorstelbaar wat ruim 4 weken ziekenhuis, de behandeling en veel in bed liggen doet met je spierkracht. En tegelijkertijd zo logisch!

Ik vind het best donker in dat gat. Wat doen we om eruit te komen? Nou, allereerst is het mooi weer en gaan we de achtertuin gezellig maken. Voordat we naar Rusland gingen is door de storm onze schutting kapot gewaaid…. volgende week wordt er een nieuwe geplaatst. Als de tuin straks gezellig ingericht is, de schutting de tuin wat ruimer maakt, de zon schijnt… dan schijnt er ook steeds meer licht in dat donkere gat. Ik hoop en bid dat het allemaal gauw weer normaler wordt, mensen gezond worden, het virus uitdooft en er wat meer vrijheden komen… 

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *