Thuisgekomen in een “hele andere wereld”. Een wereld waarin we onzeker zijn, afstand moeten houden, thuis moeten blijven, gevaar voor mij meer op de loer ligt. Maar bang ben ik niet. 

Mijn bloedwaarden zagen er na de 1e keer prikken goed uit. Na de 2e keer nog beter. 28 april komen ze weer bloedprikken. Ik realiseer me dat het spannend blijft wat de uitslag is omdat het nog een tijd kan schommelen. Maar ik voel me goed dus maak me niet direct zorgen.
De andere wereld waar ik in terecht kwam kon ik weinig mee. Afstand? Binnen blijven? Niemand zien? Hoelang gaat dit dan duren?

Ik kwam uit Moskou en afstand was sowieso nodig, maar na goede bloedwaarden, mondkapje o.a had ik wel meer vrijheden gehad dan dat ik nu heb. Ik was verdrietig, had behoefte aan sociale contacten, met alles erop en eraan (en de maatregel en afstand die op dat moment nodig is)maar dan niet digitaal. Ik raakte echt in een gat en had geen idee hoe ik met deze manier van leven en afstandelijkheid om moest gaan. Maar inmiddels raak ik er aan gewend. Óók dat vind ik niet fijn om te zeggen, want hoe moeten we dan terug naar normaal?!
Ik heb mezelf in ieder geval herpakt en geaccepteerd dat het zo is. Gemis is er, maar ik weet wat ik wél kan doen. Ik geniet van de kinderen, ik heb tijd om te herstellen, ik ruim op in huis tot er niks meer op te ruimen is, ik help de kinderen met hun schoolwerk, ik geniet van het mooie weer… Maar soms zijn er ook dagen die heel lang duren. Die horen er ook bij. Die hebben we ook in een “normale wereld”.
Het gaat goed met me, zo na de zware behandeling. Ik voel me goed. Ik merk nu al verbeteringen en dat kan alleen maar beter worden en daar ben ik ontzettend dankbaar voor! Ik kijk hoopvol naar de toekomst en ben heel benieuwd wat er nog meer voor mij ligt!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *