Hoi allemaal,


Het is alweer even geleden dat jullie iets van mij hebben gelezen. Hoe komt dat?


Ik leef een beetje in een bubbel. En daar is opzich niets mis mee. Maar die bubbel is niet altijd fijn en leuk. Ik ben me er heel bewust van dat ik begin volgend jaar een poosje weg ben en probeer dubbel en dwars te genieten van wat er nu allemaal om mij heen gebeurd. Al lukt dat niet altijd. En moet ik daarin mijn kinderen ook zo nu en dan teleurstellen. Dat doet zeer en tegelijkertijd lijken ze het te begrijpen. 


Vorig jaar kon ik meelopen met sint maarten, dat ging me deze keer niet lukken. Ik zat er al dagen tegen aan te hikken en had me er overheen gezet, goede schoenen aangetrokken, maar mijn benen voelden loodzwaar van de spanning. Toen we aankwamen bij het vriendje en vriendinnetje van Benthe en Jesse voelde ik de ruimte niet mee te gaan. Wat een opluchting! Ik hoor ergens in mijn gedachten Boaz me corrigeren “mijn vriend woont daar ook!”. Dat is ook zo. Ze hebben het gelukkig leuk gehad en kwamen blij terug met hun aanwist. Kindjes blij, mama blij!


Het volgende moment was de sinterklaas intocht. Wederom: vorig jaar kon ik mee. Dit jaar zat het er niet in… heel confronterend wat een jaar geleden wel lukte en nu niet. En inderdaad, de rolstoel staat in de gang. Maar ik ben er niet aan toe om daar in te gaan zitten. Ik durf het niet en ik vind het moeilijk. Ik denk dat je daarin ook een drempel over moet. Het was natuurlijk wel direct een hele mensen massa en dan zit jij in een rolstoel. Ik ben dus thuis gebleven.


Geeft ons allemaal wel extra motivatie om de dingen te doen die we moeten doen voor de behandeling. Het lijkt me heel bizar als ik ineens zonder al teveel zorgen ineens wél weer mee kan met dat soort uitjes. Wat zou ik daar dankbaar voor zijn. En ik ben al zo overspoeld met dankbaarheid! Wauw, de teller staat al zo hoog. Dit gaat gewoon lukken! Dankzij jullie allemaal krijg ik een nieuwe kans om de mama en vrouw te zijn die ik zo graag wil zijn. Ik kan het in woorden niet uitdrukken, maar voel het des te meer!


17 februari zullen we naar Rusland gaan met het vliegtuig. Het hotel is geboekt. En de spanning stijgt. Ik weet waar ik het voor doe, maar ben ook bang. Het is niet niks, maar ik blijf positief, want daar bereik ik het allermeest mee!

Intussen hebben wij bij beide jumbo’s in Heerenveen de donatieknoppen in de emballage apparaten. Dus wil jij de flessen en kratten die je inlevert aan ons doneren? Die mogelijkheid is er in november, december en januari!

Ook komen er nog twee wijnproeverij avonden waarvan de opbrengst naar stichting MS mama gaat; van harte aanbeloven. Er is nog plek!

Carolien heeft ondertussen een superlief bericht op facebook geplaatst, maar ik zal het hier vermelden omdat niet iedereen via Facebook meeleest; ze heeft een bak gemaakt waarin ze post verzamelt voor als mensen mij een brief, foto, tekening, bemoediging mee willen geven naar Moskou. Ik weet dus dat ze dit doet, maar de inhoud blijft voor mij een verrassing!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *