4 hours ago

Stichting MS mama

Andy Grammer - Don't Give Up On Me (Lyrics) ...

View on Facebook

3 days ago

Stichting MS mama

Lieve mensen,

Moskou komt steeds dichterbij...

De spanning stijgt, de koffers worden gereed gemaakt...

Wilt u Joyce nog iets meegeven, zodat ze in Moskou onze kaartjes kan lezen....? ❤️
Tot vrijdag 7 februari kan ik nog zorgen dat het bij Joyce Faber in de koffers komt!!🤩

Stuur mij, Caro Lien een privé berichtje, hierdoor blijft het voor Joyce, tot vlak voor haar reis, een verrassing hoeveel koffers ze mee moet nemen!🤪❤️

Alvast bedankt!!🤩
...

View on Facebook

4 days ago

Stichting MS mama

Tranen!

Het komt nu zo dichtbij! Ik ben continu bezig, afleiding, soms tot ver over mijn grenzen. Verstandig is het niet, maar over minder dan vier weken stap ik in het vliegtuig.
Dan neem ik geen afscheid van de kinderen voor een uurtje of een halve dag, maar meer dan een maand! 😭

Ik houd vertrouwen. Maar wat is dat een moeilijk vooruitzicht. De allermoeilijkste!

Misschien kan ik volgend jaar de avondvierdaagse meelopen. Dan hebben ze de tijd van hun leven en was dit het zo waard. #positiefdenken

Gisteren kregen we bericht dat de visums klaar zijn en de laatste mailtjes vanuit Rusland. Ze wensen me alvast een goede reis. Het komt heel dichtbij...
...

View on Facebook

7 days ago

Stichting MS mama

De moeilijke momenten.

Die momenten zijn er veel, en steeds meer nu het dichterbij komt. Ik merk dat ik me vaak zorgen maak en dan ook om de meest kleine dingen. Ik help mezelf daar niet mee, maar kan gelukkig goed relativeren als het daarom gaat.

Relativeren gaat me minder goed af als het om de kinderen gaat. Benthe heeft het er moeilijk mee dat ik weg ga. Dan breekt mijn hart. Ik weet dat het in de praktijk sneller voorbij is dan dat het nu voelt. En voor de kinderen is het ook helemaal niet zo goed uit te leggen dat het om zoveel weken gaat en hoelang dit dan eigenlijk is.

Het is natuurlijk ook zo dat ik er nu ÁLTIJD ben. Dus het is een enorme ommezwaai. Maar ze zijn in goede handen en het is zo nodig.

Ik moet wel enorm slikken als ik armpjes om me heen voel en me ingefluisterd wordt dat ik zo lief ben. Soms lukt alleen slikken niet en vinden tranen een uitweg. En misschien zijn knuffels van mama onvervangbaar, maar ik wéét dat er mensen zijn die goed op ze passen en als ze er één nodig hebben ze die zullen vinden. En als ik terug ben haal ik dat dubbel en dwars in!

Nu nog vier weken genieten, zenuwachtig zijn, bang zijn.... niet perse bang voor de behandeling. Maar ik ben bang voor de eenzaamheid zoals een medestrijder dat zo mooi zei. Ik ben bang voor eenzaamheid en het gemis van mijn gezin en alle mensen om me heen die me lief zijn en die me bij staan, die me wekelijks bezoeken. You know who you are. Rusland is ver weg voor even een bezoekje. Een ander land, ander ziekenhuis, andere taal... ik vertrouw op wat iedereen zegt die me voor is gegaan; als je er eenmaal bent valt dat weg en dat je in het ziekenhuis in een warm bad terecht komt.

En eerst is Sjouke anderhalve week mee en daarna tante Siene. Mijn tante heeft veel humor, dat kan ik dan vast goed gebruiken en ze is er bij tijdens de transplantatie. Dankbaar!! Als zij weg gaat hoef ik nog maar een klein stukje...

Ik wil mijn leven terug en de controle over mijn lichaam. Ik wil niet eindigen als iemand, als een mama, die niets meer zelfstandig kan. Aan het einde van de rit, van mijn reeks aan gedachten, ben ik voor MS zelf het allerbangst. Dus vooral mijn doel voor ogen houden!!
...

View on Facebook