Die momenten zijn er veel, en steeds meer nu het dichterbij komt. Ik merk dat ik me vaak zorgen maak en dan ook om de meest kleine dingen. Ik help mezelf daar niet mee, maar kan gelukkig goed relativeren als het daarom gaat.

Relativeren gaat me minder goed af als het om de kinderen gaat. Benthe heeft het er moeilijk mee dat ik weg ga. Dan breekt mijn hart. Ik weet dat het in de praktijk sneller voorbij is dan dat het nu voelt. En voor de kinderen is het ook helemaal niet zo goed uit te leggen dat het om zoveel weken gaat en hoelang dit dan eigenlijk is.

Het is natuurlijk ook zo dat ik er nu ÁLTIJD ben. Dus het is een enorme ommezwaai. Maar ze zijn in goede handen en het is zo nodig.

Ik moet wel enorm slikken als ik armpjes om me heen voel en me ingefluisterd wordt dat ik zo lief ben. Soms lukt alleen slikken niet en vinden tranen een uitweg. En misschien zijn knuffels van mama onvervangbaar, maar ik wéét dat er mensen zijn die goed op ze passen en als ze er één nodig hebben ze die zullen vinden. En als ik terug ben haal ik dat dubbel en dwars in!

Nu nog vier weken genieten, zenuwachtig zijn, bang zijn…. niet perse bang voor de behandeling. Maar ik ben bang voor de eenzaamheid zoals een medestrijder dat zo mooi zei. Ik ben bang voor eenzaamheid en het gemis van mijn gezin en alle mensen om me heen die me lief zijn en die me bij staan, die me wekelijks bezoeken. You know who you are. Rusland is ver weg voor even een bezoekje. Een ander land, ander ziekenhuis, andere taal… ik vertrouw op wat iedereen zegt die me voor is gegaan; als je er eenmaal bent valt dat weg en dat je in het ziekenhuis in een warm bad terecht komt.

En eerst is Sjouke anderhalve week mee en daarna tante Siene. Mijn tante heeft veel humor, dat kan ik dan vast goed gebruiken en ze is er bij tijdens de transplantatie. Dankbaar!! Als zij weg gaat hoef ik nog maar een klein stukje…

Ik wil mijn leven terug en de controle over mijn lichaam. Ik wil niet eindigen als iemand, als een mama, die niets meer zelfstandig kan. Aan het einde van de rit, van mijn reeks aan gedachten, ben ik voor MS zelf het allerbangst. Dus vooral mijn doel voor ogen houden!!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 comments

  • Piet van der Pool

    Ja, telkens weer kijk ik hoe het verder gaat.Een hele tijd geleden toen het bedrag nog niet erg veel was gaf ik € 500,00 en daarna zag ik telkens de meter groeien. Fantastisch dat je er nu bent. Ik had afgesproken met de Heer dat als je het niet zou halen ik het bedrag aan zou vullen. Maar het lukte jullie. Ik wens jullie veel succes en Gods rijke zegen.
    Piet van der Pool

    januari 22, 2020 at 6:54 am Reply

    • msmama

      Bedankt!! Ook voor de donatie.
      Het gaat nu écht gebeuren… spannend, maar nodig!

      januari 25, 2020 at 12:34 pm Reply