Balkbrug – Ruinerwold

Gisteravond een 100% coronaproof kerstmaal genoten in de eerste herberg alwaar ik welkom werd geheten door een bijzonder vriendelijke familie die deze herberg in Balkbrug runt. Mijn  pièce de résistence: Friet mayo met kipsaté en een cola light om het geheel feestelijk op te sieren. Alleen in voldane stilte zit ik op mijn kamer gelijk een moderne pelgrim 2.0. 

Dag nadien staat Pieter ‘Piet’ van der Goot, stipt op tijd mij al op te wachten om de tweede dag van de Walk2Walk in te luiden. Ik sla nog snel een koffie achterover, doe mijn vol beladen wandelrugzak op en maak aanstalten tot vertrek. We lopen over de schitterende Sallandse veenlanden temidden van heidevelden, dennen, eiken en de opstuivende zandheuvels die vanuit de IJstijd destijds werden gevormd door de door ijs meegetrokken stukken rots uit Scandinavië. Het wandelgebied in Avereest is een ware parel voor het oog van de wandelaar. 

Piet is vader van Mariska en daarnaast een bijzonder gedreven man die bereid is tot het uiterste gaan voor zijn gezin. Een man met het hart op de goede plek. Al gauw verdiept ons gesprek zich naar zingeving, vergeving en relativeren van zaken in het leven waar je zelf geen grip op hebt. Piet is inmiddels 75 jaren jong maar nog steeds in een fysiek goede conditie en dus trekken we vlot over de landerijen en rivier de Reest, welke het natuurlijk grensgebied markeert tussen de provincies Overijssel en Drenthe. 

Het is mooi om bij hem te merken, als we het over de behandeling van Mariska in Mexico hebben, dat de liefde van een vader voor zijn kind zo sterk is dat er in principe geen grens op staat. In alles steunt en adviseert hij zijn dochter in het proces rondom haar ziekte. Helaas heb je niet alles daarbij in de hand en gaan er wel eens zaken anders dan je gehoopt had. Voor deze pur sang Ljouwerter, met een soms wat eigenwijze sterke Friese wil, dus ook wel eens even slikken. 

Bij de lunchstop na zo’n 2,5 uur lopen, worden we verwend middels een ‘3 sterren lunch’ verzorgd door zijn schoondochter Bieneke en zoon Ronald die speciaal voor ons op pad zijn gegaan. Ook zijn vrouw Corrie is meegekomen om haar manlief te begroeten 

Ik vervolg mijn weg in tevreden solitude waarbij ik een schilderachtig landhuis passeer dat op een eiland in de Reest staat. Dit huis (zie bijgevoegde foto) noemt men het Dickninge huis en is op de plek gebouwd waar voorheen vanaf de 14e eeuw een Benedictijnenklooster heeft gestaan. Zij zouden hebben bijgedragen aan de culturele verrijking en ontginning van de grond in deze streek. 

Vanaf zo’n kleine 25 km lopen begin ik de zware last van mijn rugzak en de ongetrainde wandelbenen toch steeds meer te voelen. Even flink doorbijten nu dus. Ben dan ook erg opgelucht dat de waardin van mijn tweede herberg plots buiten verschijnt en roept: ‘Hier is het hoor!’. Ik ontvang een attente welkomstgroet in de vorm van een in aluminiumfolie gewikkeld stuk banketstaaf. Met stramme pijn in de poten loop ik de laatste meters de trap op van deze 29 km lange dagtocht en doe finally my walking boots out.

Morgen dag 3 met gastloper Annemarie, een goede vriendin van Mariska.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 reacties

  • Bieneke

    Dat moet vandaag bikkelen zijn geweest! Hoewel, als je voor de wind had was je rond de lunch al bij je nachtverblijf .
    Zonder gekheid, top gedaan weer. Ik zie je dinsdag!

    27 december 2020 op 16:07 Beantwoorden

    • Mariska de Jong

      Ze hebben het super gedaan, geen woorden voor. Deze dag was echt afzien, het zijn beiden bikkels. Liefs Maris

      28 december 2020 op 09:32 Beantwoorden

  • B&B Het Boerenerf

    wat geweldig dat je dit doet en we je mochten ontvangen heel veel succes met de verdere tocht

    27 december 2020 op 13:20 Beantwoorden