Hurry up and wait!

….En BINGO!!  Na een nieuwe bloedafname en een cellen telling krijg ik te horen dat mijn witte bloedcellen naar de 4000 zijn gestegen.

Erg mooi, maar helaas heb ik een griepje gekregen en zal mijn laatste infuus uitgesteld moeten worden. Daar weten ze in Mexico wel raad mee en de verpleegkundigen komen naar mijn kamer.

De Airco gaat aan, natte doeken op mijn lichaam en een goed prik met een infuus moet mij gaan helpen. Ik ril van de kou maar heb 40 graden koorts.

Op een wonderbaarlijke wijze brengen ze binnen 3 uur mijn koorts van 40 naar 36 graden en moet de  komende 24 uur nog 2 extra infusen krijgen met antibiotica.

Ik mag natuurlijk geen griep hebben tijdens mijn laatste infuus.

Een  dag later krijg ik een berichtje dat ik naar de medische kamer mag komen om een laatste infuus te krijgen. Deze zorgt ervoor dat mijn laatste “slechte” cellen nog opgeruimd worden en dat ik veilig naar huis mag en kan gaan. Ik val direct na dit infuus als een blok in slaap en dat resulteert in een nacht zonder slaap.

Nu ga ik thuis echt missen en besluit om mijn tickets om te boeken en dat lukt. Donderdag op Vrijdagnacht vliegen we naar huis en daar ben ik heel blij mee.

Na de laatste informatie en een voorraad aan medicatie te hebben gekregen komt de dokter ons nog bedanken en veel geluk en plezier toewensen.

Ten aller tijden mogen en moeten we contact met hem houden en ze zijn zeer geïnteresseerd in de resultaten voor de komende jaren. Mijn medisch dossier zal ik regelmatig toesturen zodat zij ook nog kunnen checken en waar mogelijk adviseren.

Mijn Nederlandse Neuroloog mag ook gewoon contact opnemen en dat geeft mij een zeer goed gevoel.

De volgende morgen komt de dokter zelf bij ons een Covid test afnemen en de resultaten liggen binnen een paar uur op onze kamer.

We mogen weg! Ondanks de prima zorg bedanken we de hele staf en gaan met piepende banden naar Mexico City Airport.

Met een paar tussenstops om te plassen komen we op tijd aan en nemen afscheid van onze eigen chauffeur Javier.

Wat een aardige man was dat voor ons, de afgelopen 4 weken. Alles wat ik wou hebben kwam hij lachend brengen en was altijd oprecht geïnteresseerd in mijn resultaten en gezondheid.

We shoppen nog snel wat Mexicaanse cadeautjes voor de familie en stappen in het Vliegtuig.

Een lange en warme vlucht maar we landen netjes op tijd in Amsterdam en rijden naar huis.

De hele straat is versierd en er staan leuke cadeaus klaar en wat bloemen (helaas mochten de bloemen niet naar binnen maar die hebben een mooie bestemming gekregen). Wat een geweldige buren en familie!

Natuurlijk val ik als een blok in slaap en denk blij terug aan het spannende avontuur. Nu begint de herstel periode en ik begin al progressie te merken. Ik kan al de trap op lopen en mijn linker voet kan al wat meer bewegen dan voorheen. Fantastisch en dat is nog maar na twee dagen.

De komende dagen en weken is het bijslapen en natuurlijk heel voorzichtig zijn met bezoek.

Een klein virusje kan nu voor mij al gevaarlijk zijn en hygiëne is zeer belangrijk. Onze hond blijft nog even 2 weekjes bij Bob en Karin en zal daar weer verwend worden. Daarna is ons gezin weer compleet en kijken we een fantastische toekomst tegemoet.

Ik zal nog een update geven over mijn herstelperiode maar voor nu ga ik weer aan mijn herstel werken.

Ik wil mijn familie en vrienden enorm bedanken voor de hulp die zijn mij hebben gegeven op zowel zorg en ontzorg gebied. En natuurlijk Al onze  vrienden, bedrijven  en familie die mij ruimhartig hebben geholpen om  het bedrag bij elkaar te krijgen. Dit was natuurlijk niet mogelijk geweest zonder het stichting bestuur en Jean-Paul voor de website en social media ondersteuning. 

Bedankt Allemaal !

En hopelijk kom ik jullie volgend jaar dansend in de kroeg tegen met mijn hoge hakken op de Bar!

Liefs Maris!

Wachten, slapen, prikje, wachten, slapen, prikje, wachten, slapen, prikje ….

Het meeste werk zit er hier op en nu moeten de cellen hun werk gaan doen. Het enige wat ik kan doen is het laten gebeuren en regelmatig mijn bloedwaarden laten controleren. Waar het omgaat is dat mijn witte bloedcellen eerst gaan dalen en dat is de neutropene fase. Na de eerste bloedtest was het 1500 en na de tweede test was het 300. Hierna dacht ik dat de opbouw zou gaan beginnen, mede omdat ik een dag had waarop ik me aardig goed voelde.

Het zou nu toch weer moeten gaan stijgen?? Maar nee, na de derde test daalde mijn witte cellen naar het aantal van 100 !! Licht teleurgesteld maar ook weer direct gerustgesteld door de hematoloog die uitgebreid aandacht en uitleg hierover gaf. Ik was te voorbarig geweest en de fase waar ik toen in zat was compleet normaal en volgens schema.

De komende dagen zal mijn waarde weer gaan stijgen maar dat heeft niets met mijn gevoel te maken. Je hebt gewoon goede en slechte dagen.

Het vervelende van deze dagen is dat de botpijn ook weer is teruggekomen. Dit komt door de stimulerende stamcelinjecties die ik nog dagelijks krijg. Deze geeft een extra boost aan mijn cellen die mij beter en sneller laten herstellen. Helaas geeft het zetten van het prikje een naar en branderig gevoel tijdens het inspuiten. Ik merk ook dat de combinatie van de injecties, pillen, botpijn en vermoeidheid een behoorlijke aanslag op mij is. Terwijl ik dacht dat dit een makkelijke fase zou zijn??  ….beetje slapen en een beetje Netfilx.  (easy)

Ik mag 1x per dag 20 minuten naar buiten om een frisse neus te halen. De rest van de tijd zijn we verplicht om op onze kamer te blijven. Gelukkig slaap ik veel maar dat is toch best vervelend. Er kan en mag geen raampje open en hopelijk kom ik snel in de fase dat het allemaal weer wat losser gaat.

Helaas, maar een geruststellende gedachte is dat mijn mede patiënten hetzelfde ervaren en soms het er nog wel moeilijker mee hebben. Iedereen heeft wel wat. Nog even volhouden dus.

Gesteund door alle lieve kaartjes die ik van iedereen heb gekregen kom ik de dag wel door. Super lief hoeveel prachtige brieven en kaartjes ik heb gekregen. Misschien wel een stuk of 50!

De hematoloog geeft aan dat de komende dagen een toename van witte bloedcellen zal optreden en dat betekend dat het einde in zicht is. Hier opvolgend zullen er nog een aantal testen en medicaties volgen maar dat zie ik dan wel weer.

Nog een weekje volhouden en dan weer lekker naar huis. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal!!!

Liefs Maris

De volgende fase is aangebroken!

Het aftellen en opbouwen is begonnen.. De volgende fase is aangebroken! Vanochtend heb ik mijn tweede en laatste chemotherapie gehad. Na de lange dag van gisteren viel deze best mee.

Naast de misselijkheid en vermoeidheid heb ik verder geen klachten en ben beter door deze sessie heen gekomen als de eerste 2 sessies.  Maar morgen is dan de grote dag aangekomen en worden mijn 667 miljoen stamcellen weer teruggegeven !

Eerst maar weer even bijslapen van de chemo’s en dan zal het gaan gebeuren. De volgende ochtend sta ik vol enthousiasme op omdat het de grote dag is. We gaan met mijn groepje naar het andere medische centrum en daar gaan we onze stamcellen terugkrijgen.

Het is vandaag mijn nieuwe verjaardag!!!  11-07-2021 is een dag om voor altijd te herinneren.

Feestelijk worden we ontvangen en tijdens een aantal foto shoots wordt mijn zakje stamcellen aan mijn katheter gekoppeld. Pijnloos druppelen de cellen bij mij naar binnen en na 30 minuten is mijn zakje leeg.

Nu moeten zij het werk voor mij gaan doen. Vol met adrenaline worden we door dr. Ruiz ontvangen in de lobby van het medisch centrum en in een Disney achtige foto-frame setting mag ik een foto  maken met de dokter “himself ”!  Erg leuk en grappig natuurlijk, maar het is gedaan….ik ben in principe klaar voor de herstel periode en ga blij naar mijn appartement terug.

De volgende dag merk ik dat 1 van de bijwerkingen is ingeslagen : Vermoeidheid. Ik weet nog net mijn ontbijtje naar binnen te werken en tijdens een videogesprek met mijn ouders vallen mijn ogen dicht en wordt ik door Gideon wakker geschud. De rest van de dag slaap ik zo’n 12 uur. Na een snelle maaltijd duik ik mijn bed weer in en kijk weer uit naar de volgende dag.

Als ik wakker ben geworden staat mijn Mexicaanse ontbijt van 6 pillen alweer klaar. Met moeite slik ik ze weg en gaan we naar de bloedafname. Hiermee kunnen ze mijn herstel in kaart brengen voor de komende 10 dagen. Daarnaast krijg ik een stamcelkweek injectie voor extra stimulatie van de cellen.

Begin van de middag ontmoet ik mijn Hematoloog en die zal mij de komende periode informeren over de status van mijn opbouw en bloedwaarde. Vandaag begint mijn neutropenie fase en dat betekend dat ik praktisch op 0 sta qua bloedwaarde. De opbouw gaat beginnen en door om de dag mijn bloed te checken moet er een stijgende lijn in gang gezet worden. Voor nu ziet alles er prima uit en kan ik weer naar mijn appartement terug. Ik ben benieuwd of ik over 2 dagen alweer een progressie heb gemaakt maar dat is nog even afwachten .

Nog 12 dagen en mijn behandeling zit er op. Ik kan niet wachtten om weer lekker naar huis te gaan, ondanks de goede zorg hier in Mexico.  Nog even volhouden en afwachten wanneer ik ook mijzelf fysiek beter ga voelen.

Ik ga nog even bijslapen en dan zullen we morgen wel weer zien wat de dag ons brengt!

Liefs Maris.

Een scheer feestje, een neklijn en stamcellen oogsten…

Dit is de dag waar ik erg tegenop heb gekeken. De gebruikelijke injecties die ik 2x per dag krijg gaan erg goed en heb niet heel veel last van de bijwerkingen tot nu toe. In combinatie met de medicatie ga ik erg goed en ik merk dat de rest van de groep ongeveer dezelfde bijwerkingen heeft. Vooral vermoeidheid is een veelvoorkomende bijwerking. Maar vandaag stond er weer een andere mijlpaal op de agenda…. Het scheer feestje !! Met al mijn stamcel vrienden hebben we besloten om s middags, gezamenlijk en onder een vrolijke sfeer ons haar eraf te halen.

Dit doen we nu omdat het beter is dan te wachten dat het vanzelf uitvalt. In 99% van de gevallen heeft men haaruitval. Omdat het niet leuk is om na de 2e chemo sessie de plukken haar in je bed te zien liggen en continu haaruitval te hebben doen we het nu. Ook is er een kans op wondjes bij het scheren en dat is dan een risico als we het  na de laatste chemo sessie doen.

TADAAAAA!!!!!….  het is eraf!

Gesteund door mijn stamcel vrienden, ben ik als eerste gegaan en  met veel complimentjes en aanmoediging is het nu achter de rug. Het viel achteraf wel mee. …Dit is nu even wat er ook bij hoort.

Morgen wordt de neklijn geplaatst onder een kleine narcose in het ziekenhuis hier in de buurt. Even een half uurtje slapen en dan is het alweer gedaan. We hebben nog een Zoom meeting gehad met de dokter over deze procedure en daar is helder en duidelijk uitgelegd hoe het allemaal te werk gaat. Dus vanavond vroeg naar bed en weer vroeg opstaan voor weer een stap dichterbij de goede uitkomst van dit HSCT traject.

De volgende dag is het dan zover en gaan we met mijn groepje naar het lokale ziekenhuis in Puebla. Ik heb een kl*te nacht gehad en dat komt door de botpijn… Door de stamcel injecties is deze bijwerking te verwachten maar dat het deze vervelende pijn geeft had ik niet verwacht. De muisjes in mijn benen zijn in kleine draken veranderd.  Het voelt als weeën en deze blijven constant aan de gang…. Gelukkig is mijn lieve dokter aanwezig en geeft mij een fantastisch pijnstiller. Binnen 20 minuten ben ik van mijn pijn verlost. En dan nu snel naar het ziekenhuis!

Hier gaan we alle vier razendsnel onder narcose om een neklijn te krijgen waar de stamcellen mee afgenomen en toegediend worden. Door een katheter te plaatsen in de slagader kunnen ze effectief deze transplantatie uitvoeren. Na dagelijkse injecties en pillen rijden we naar het ziekenhuis waar alles goed georganiseerd is.

Ik krijg een eigen kamer die van alle gemakken is voorzien en na het invullen van wat papierwerk ben ik al vrij snel aan de beurt. Ik wordt opgehaald door een broeder die mij naar de OK brengt. Gideon blijft achter in mijn kamer en ik rij alleen de OK binnen. Best eng als je alleen maar Spaans hoort en dat ze je in slaap gaan brengen. De anesthesist grapt nog even dat hij mij 4 tequila’s gaat toedienen en op een gegeven moment val ik weg binnen een half uur ben ik weer op mijn kamer om uit te slapen en heb een neklijn gekregen. Ook is er op mijn verzoek een katheter geplaatst dat makkelijker is met plassen en dat geeft 100% meer rust  en kan ik rustig een hele nacht doorslapen.

S’Middags rijden we weer terug en slaap mijn narcose verder uit in mijn appartement. De dag wordt afgesloten met een limoen ijsje en een pizza. Daarna gaan we weer naar bed omdat de volgende dag alweer om 6 uur gaat beginnen. Na de vervelende wekker die al om 6 uur staat te rinkelen wordt er op de deur geklopt. Er wordt wat bloed afgenomen om te kijken of ik klaar ben voor de stamceloogst. Even een spannend uurtje en dan krijg ik een appje dat alles OK is en we naar de lobby mogen gaan.

We gaan weer naar een kliniek waar de stamcellen worden geoogst en dat is 10 minuutjes rijden. Daar aangekomen komt Dr. Ruiz ons nog even gedag zeggen en worden we aan de stamcel oogst apparaten gekoppeld. Drie uur lang worden mijn stamcel afgenomen en dat resulteert in een vers zakje stamcellen. Vervolgens gaan we weer terug naar ons appartement en eten snel onze lunch.

We krijgen bericht dat de stamcellen goed zijn afgenomen en kunnen starten met de laatste chemo sessie van 2 dagen.

Resultaat: 667 miljoen Stamcellen!!     good to go!!  ,  Hatseflats!

Nog even volhouden maar het einde komt in zicht. Een lange dag vandaag en dat resulteert in een snelle hap eten een luchtje scheppen op het dakterras.We gaan vroeg naar bed omdat morgen de 2e chemo dag alweer voor de deur staat.

Groetjes Maris!

De Stamcel-prik dagen…

Na de 2 heftige dagen van chemo’s en veel slaapgebrek is de pijn in mijn blaas gebleven en heb ik hier veel last van gehad.

De komende dagen worden de injecties geplaatst die ervoor zorgen dat er stamcellen gekweekt worden. Elke dag twee injecties die hier in het complex worden gegeven, dit verloopt soepel en vrijwel pijnloos. Middels dit  prikje wordt mijn lichaam in actie gezet om veel stamcellen te produceren die er over een aantal dagen worden uitgehaald. Later worden deze weer teruggeven en moeten dan hun werk gaan doen.

Met een hele lijst aan dagelijkse pillen starten we iedere dag onder de noemer “Mexicaans ontbijt”Antibiotica, pijnstiller, plaspil, maagbeshermers, enz….

Omdat ik nog veel last van mijn blaas blijf houden krijg ik ook een “mild” slaappilletje en pijnstiller voor de nacht. Pfffff…. die doen zijn werk zeker wel. Resulterend in een fantastische nachtrust, maar ook praktisch verlamd, ben ik wel van mijn blaas probleem afgekomen. Gelukkig is dat nu over en moet de vermoeidheid nog even uit mijn lichaam. Dit is overigens een bekend fenomeen bij alle patiënten, iedereen is moe en overdag slapen we regelmatig wat uurtjes bij.

Het grappige is dat ik wel merk dat mijn lichaam aan het werk is en dat de injecties voor de stamcellen hun werk dus goed doen. Een tinteling onder mijn huid vanuit mijn botten. Een gevoel alsof er allemaal kleine muisjes door je lichaam lopen. Niet pijnlijk maar raar en een beetje onwennig gevoel. Dit is natuurlijk fantastisch want dat betekend dus dat er iets gaande is in mijn lichaam. Komende dagen zal dit gevoel toenemen en met wellicht nog een aantal bijwerkingen tellen we af naar het plaatsen van de neklijn en het afnemen van de stamcellen.

Voor vandaag genieten we nog een aantal keer van het uitzicht op de vulkaan vanaf het dakterras en bestellen nog een heerlijk ontbijtje om bovenop de kliniek te nuttigen.Vers fruit en verse Jus ‘d orange, heerlijke broodjes, wafels, pannenkoeken en gebakken eieren. Het lijkt soms wel een hotel.. Dit mogen we nog een dag of 8 a 10 voordat we de neutropenie fase ingaan en dan is het afgelopen met al dat lekkers.

Vanaf dan moeten we ons aan een streng, veilig en gebalanceerd dieet houden dat ik de komende maanden zal moeten volhouden. Geen Sushi, Steak, Witte wijn en vers fruit meer de komende tijd (… maar dat haal ik later wel weer in!).

Liefs Maris

Eerste Chemo dag

29-06-2021    / Eerste Chemo dag

Na een goede nacht geslapen te hebben is de eerste serieuze dag aangebroken. Vandaag is de eerste van de vier chemo-dagen. De eerste twee zijn vandaag en morgen en de derde en vierde volgen volgende week. Eerst hebben we nog een aantal informatieve gesprekken en uitleg over hoe de chemo te werk gaat en wat de bijwerkingen kunnen zijn. We zijn en worden goed voorbereid op wat gaat komen en zijn gewaarschuwd voor de misselijkheid en duizeligheid. Wat we hebben begrepen is dat de eerste twee chemo’s nog niet de zwaarste zijn, maar dat dit toch bij iedereen verschillend kan uitpakken.

Voordat we naar de chemo kamer gaan hebben we nog een gesprek met Dr. Ruiz en hij zal de bloedtesten en andere testresultaten met ons doornemen. Dr. Ruiz is erg aardig, modern en grappig. Hij geeft aan dat de bloedtesten allemaal in orde zijn en grapt erbij dat hij ons feliciteert met het feit dat we niet zwanger zijn! 

We nemen nog een pil tegen misselijkheid en lopen naar de eerste chemo sessie. Het gaat 5 uur lang duren en samen met nog 3 patiënten zullen we komende dagen het programma doorlopen. De eerste 2,5 uur gaan prima. We moeten veel drinken, minimaal 3 liter per dag en dat is al een opgave op zich.
Na 2,5 uur begint de misselijkheid een beetje op te spelen en krijg ik het gevoel alsof je 5 joints heb gerookt…  Als dat alles is ???  

Als we terugkomen in het appartement is de dagelijkse schoonmaak gedaan en kunnen we in een fris bedje stappen. Nu maar hopen op een goede nachtrust en morgenochtend starten we alweer om 08:00 uur met de volgende sessie van 5 uren. De begeleiding en medische dienst doen er alles aan om je comfortabel te laten voelen en dat is zeer geruststellend.

30-06-2021    /   Tweede Chemo dag

Vannacht toch enigszins misselijk en onrustig geweest. Uiteindelijk de medische dienst gebeld voor wat medicatie.Met een pil tegen misselijkheid en een goede slaappil is de nacht verder rustig verlopen maar ’s ochtends was het weer raak. Een beetje spanning, hoofdpijn en een misselijk gevoel. Met een kopje thee en wat ananas tegen de misselijkheid van de chemo gaan we met volle moed weer naar de tweede chemo sessie van 5 uren. Gelukkig de laatste van deze week. De opdracht met de chemos is heeeeeeel veel  drinken van elektrolyten (een sportdrank zoals Gatorate) en water. Met nog een paar zoute crackertjes en liters aan water moet de sessie weer wat dragelijk(er) worden. De verpleegkundigen zijn gelukkig niet zuinig met een middel tegen misselijkheid en dat scheelt een boel. Eigenlijk is de dag vergelijkbaar met die van gisteren.

Vanaf morgen starten we met een tweemaal per dag een prik voor het produceren van de extra stamcellen, zodat deze over een week kunnen worden afgenomen. Dit zal qua afspraken een rustigere week worden. Helaas geven de prikken wel enige bijwerkingen zoals bot-pijn, hoofdpijn, obstipatie, misselijkheid en vermoeidheid. We zullen zien hoe deze dagen gaan uitpakken. Dag per dag en vooral blijven lachen is het motto.

Met een kopje kippensoep, vers fruit en crackers zullen we de nacht weer ingaan.

Liefs Maris

Dag 1 & 2 in Clinica Ruiz – Puebla

Zondag 27-06:

Zondag zijn we na een overnachting in het hotel op de luchthaven van Mexico City opgehaald door de chauffeur van de kliniek. Een 2 uur durende autorit door de hobbelige wegen van Mexico City naar Puebla.(Een stadje op 200km vanaf Mexico City met maar liefst 6 miljoen inwoners)

We werden fantastisch ontvangen en kregen direct een mobiele telefoon waar alle afspraken van de komende periode staan omschreven. Ook met een App-groep waar we diverse mensen mee kunnen contacteren als er iets is m.b.t. logistiek, voeding, medisch, techniek en andere ondersteuning. Super goed georganiseerd en de appartementen zien er ook fantastisch uit. Alle faciliteiten zijn aanwezig en er ontbreekt er werkelijk aan niets. Dit bevorderd het welzijn en de behandeling volgens de deskundigen en medici.

We moeten vandaag in onze kamer blijven i.v.m. de Covid test die we morgen gaan krijgen. We besluiten om een avondmaaltijd te laten bezorgen en die is erg lekker. Met een kleine jetlag proberen we te gaan slapen maar we zijn beide om 02:00 uur klaarwakker. Na een half uurtje vallen we gelukkig weer in slaap en slapen door tot 07:00 uur.

Maandag 28-06:

Vandaag start een superdruk programma. Maar liefst 8 afspraken vandaag en die begint met een COVID test (die een stukje dieper de neus en keel in gaat als in Nederland.. 😉 Direct hierop volgt een bloedafname en een uitgebreide presentatie van Dr. Ruiz over de kliniek, de resultaten, het technische proces en de behandeling.

Vervolgens gaan we naar de neuroloog en doen een aantal testen en krijgen de melding dat we n.a.v. de foto’s en testen vermoedelijk in de 2e fase van de progressieve vorm van MS zijn beland.

Het is fantastisch hoe deze neuroloog na het zien van de foto’s exact de klachten en ongemakken kan benoemen m.b.t. fysieke en mentale klachten.

Onze chauffeur staat al direct klaar om een kort ritje naar een andere locatie te maken voor een CT scan.Terug in onze kliniek gaan we lunchen en even chillen op de kamer. Aan het eind van de dag doen we nog een 3 tal testen.Een hartfilmpje, wegen &Meten en een longtest.  ( Alles prima in orde, ready to go!)

Veel afspraken maar het echte werk begint morgen. Na nog een aantal geplande gesprekken starten we met de eerste Chemo dag. 

We zijn positief en de sfeer tussen alle mede patiënten is erg blij en vol met positieve energie.

Gelukkig zitten wij in de eerste groep en zijn er dus als eerst weer vanaf!

Liefs Maris

Vertrokken, op naar gezondheid!

Gisteren, zaterdag 26 juni is Mariska samen met Gideon naar Mexico vertrokken voor de HSCT-behandeling. De eerste stap naar een verbeterde levenskwaliteit is genomen! Een spannende gebeurtenis en met het afscheid voor lange tijd van de kinderen en familie ook een emotionele dag. 

Ondanks wegwerkzaamheden zijn Mariska en Gideon ruimschoots op tijd op Schiphol aangekomen. Eenmaal na het inchecken werden ze bij het vliegtuig warm onthaald door de KLM-crew. Mascha v.d. Wal uit Heerenveen had haar collega’s geïnformeerd dat Mariska die dag aan boord zou zijn, waardoor ze tijdens de vlucht niets te kort kwam. Enige nervositeit voor de lange vlucht en komende behandeling verdween hierdoor naar de achtergrond.

Na een vlucht van 12 uren is men veilig in Mexico City geland. De KLM-crew had ervoor gezorgd dat er een rolstoel klaarstond en er volgde een speciaal afscheid met een door hen gemaakte ketting met daarop persoonlijke steunbetuigingen voor Maris. Al dit maakte een diepe indruk en bleef niet onberoerd.

Vandaag, na een hotelovernachting zal er middels bus worden afgereisd naar de kliniek. Hier zal, met dank aan jullie met de HSCT-behandeling worden gestart.   

Van de regen in de zon.

Afgelopen winter hebben deze twee toppers; Elize van der Goot en Yentl van van der Goot door regen en wind langs de huizen in Leeuwarden gelopen om donaties en lege flessen in te zamelen voor stichting MS Mama Maris.

Ze hebben hun best gedaan om tante Mariska volgende week naar Mexico te kunen laten gaan om daar de MS achter haar te laten.

Dankjewel lieverds!

Bieneke haar wens is in vervulling gegaan.

Wat kan het leven soms mooi zijn, in al zijn pieken en dalen zijn er soms zulke hoogtepuntjes!

Van de week heb ik zo’n hoogtepunt letterlijk mogen ervaren.

Al meer dan twintig jaar had ik een hartenwens; een keer met een luchtballon varen en de wereld van bovenaf bekijken met mijn lief.

Dat is echter een behoorlijk dure aangelegenheid, het kwam er dan ook nooit van, maar stiekem bleef ik hopen en iedere keer als ik een ballon in de lucht zag had ik het over mijn wens.

Mijn dochter Elize heeft dit in haar oren geknoopt en zij kwam met een lumineus idee; ze heeft gevraagd of mensen samen met haar dit konden organiseren voor mijn verjaardag.

Zij heeft ook haar tante Mariska benaderd en toen kwam de grote verrassing.

Wiebe en Marjan van Jumbo Joure Zijlstra zijn in het bezit van een luchtballon, zijn bevriend met Mariska en haar man Gideon en zeer betrokken bij haar en de stichting MS Mama Maris en hebben een hart van goud. 

Heel spontaan hebben zij besloten om mijn wens in vervulling te laten gaan, het enige wat ze wilden was een donatie van vrienden, familieleden en kennissen aan de stichting. 

Afgelopen dinsdag is mijn eerste hartenwens met hulp van Jumbo Joure Zijlstra in vervulling gegaan; ik ging de lucht in!

Volgende week zaterdag gaat mijn schoonzusje met haar man ook de lucht in, vliegen naar Mexico voor de behandeling die ze nodig heeft. Mijn tweede wens is dat zij gezond en wel terug komt.

Stay safe, stay healthy en iedereen uit de grond van mijn hart bedankt.

Liefs,

Bieneke