En nu zijn we 2020!

Toen we begonnen met crowdfunden leek 2020 nog heel ver weg. En nu zijn we daar en vertrek ik over iets meer dan 6 weken. Ik ben de laatste weken gauw emotioneel en gestresst. De spanning bouwt zich op en ik heb soms geen idee wat ik daarmee aan moet. Er zijn me al een heleboel voorgegaan en de ervaringsverhalen zijn een enorme bemoediging en dat helpt me om door alle spanning ook de andere kant te zien.
Vanmorgen viel ik voor de zoveelste keer. Ik gleed uit en heb niet meer die controle over mijn lichaam dat ik mezelf weer kan corrigeren om een val tegen te gaan. Na het douchen en aankleden kreeg ik mijn horloge pas om na heel veel moeite, terwijl dat zo’n simpele handeling is. Voor mij niet meer. Alsof het nog niet genoeg was wilden mijn handen vanmorgen niet en liet ik koffie over mezelf heen vallen. Niet echt een geweldig begin van het nieuwe jaar. Dan kijk ik uit naar de behandeling en verlang ik naar een verbluffend resultaat die mij weer het vertrouwen in mijn lijf terug geeft. Want die ben ik helemaal verloren. Maar voor nu heb ik geen verwachtingen, alleen hoop. Er is al zoveel winst als de ziekte stopgezet wordt!

Ik krijg dit jaar een nieuwe kans, dankzij jullie allemaal. Fantastisch hoe iedereen geholpen heeft met acties, donaties en wat al niet meer! Er wacht een nieuw leven. Dat is enorm spannend, voor ons allemaal. Er gaat een heleboel veranderen; alleen al mijn uiterlijk. Door de chemo zal mijn haar verdwijnen. Ik heb nachten lang wakker gelegen en iedere stap en iedere keuze die ik moest maken in gebed gebracht. Wat een rust geeft dat, ook al kreeg ik de pasklare antwoorden niet altijd, of zag ik het niet.
Op een nacht was ik heel onrustig en na verloop van tijd werd ik steeds rustiger. Ik kreeg op mijn hart dat mijn haar er maar vast af moest. Toen ik terug keek dacht ik; Er is al een proces vooraf gegaan. Ik had al afscheid genomen van mijn haar. Nu was het nog belangrijk dat mijn omgeving eraan kon wennen. Met name de kinderen. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag had Benthe een schaar, Jesse de tondeuse en Boaz de stofzuiger. Ze zijn mijn haar flink te lijf gegaan en Sjouke maakte het af.

Ik keek in de spiegel en tot mijn verbazing schrok ik niet. “Het valt best mee”, mompelde ik. De reactie van de kinderen ook. Jesse zei alleen: “Zo haal je me niet van school hoor!” Maar dat was de eerste reactie. Inmiddels is het goed. Benthe had iets meer tijd nodig en zei gisteren: “Mama, je bent nog steeds even lief nu je er anders uitziet”. Hartverwarmend en precies wat de bedoeling was. Dat het normaal voor ze is en het is tenslotte niet voor altijd.
Het is natuurlijk niet zo dat ik zo over straat ga. Overdag heb ik mijn haarwerk op en als ik thuis ben draag ik een leuk sjaaltje of mutsje. Het is wennen, maar ik kreeg het op mijn hart en de kinderen bevestigen dubbel en dwars dat dit zo goed was.

En nu aftellen… Voor we het weten is het zover.

We wensen jullie een heel goed nieuwjaar toe!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *