Het gaat nog steeds best goed met me. Ik heb al zeker twee keer vijf kilometer gelopen. Dat had ik nooit gedacht! Maar ineens kwam er een onverwachte stop op.


Ik ben twee weken geleden in Almere gevallen. Het was een hele bizarre val. We waren in een speeltuin en ineens zat er een gat in het gras die je niet kon zien want er was gras overheen gegroeid. Ik stapte in dat gat, ging heel naar door mijn enkel (ik had niet eens mijn hakjes aan!) en daar lag ik…. ik kon mijn enkel niet bewegen dus zag de bui al hangen. Even later ben ik wel naar het huis van mijn oom en tante gestrompeld.

De nacht die daarop volgde had ik veel pijn en kon er amper op lopen. Mijn voet had een rare bult en deed veel pijn. Toch maar even langs de huisarts. Die stuurde me door naar het ziekenhuis voor foto’s. Niet gebroken gelukkig!! Wel gekneusd en flink beschadigde enkelbanden. Balen! Het herstel kan zes weken duren. Nog meer balen. Maar gelukkig zijn er al twee om en is mijn voet niet meer paars en blauw. De zwelling is ook afgenomen inmiddels door een doek met azijn…. blegh! Maar het hielp wel.


De hittegolf is inmiddels van start. Ik dacht; hoe ga ik dit doen… een zere voet, balans tussen rust en belasten, kinderen thuis (en vermaken) en Sjouke weer aan het werk. Gisteren bedacht ik dat het grote zwembad maar op moest. Zo gezegd zo gedaan. Arme Sjouke. Kwam moe uit zijn werk en ik zette hem weer aan het werk. Maar het zwembad staat en tot zover vermaken we ons prima en komen we de dagen vast wel door.


Vorige week is er weer bloedgeprikt en morgenochtend word ik in het ziekenhuis verwacht voor de uitslag. Het is al een tijdje geleden. Dat blijft toch weer spannend.

Ondertussen blijf ik de wereld van nu ontastbaar vinden. Afstandelijk en kil. Niet bewust misschien. Iedereen houdt zich aan de regels van dit moment. Ik weet zelf ook niet meer hoe ik mensen moet begroeten. Daar waar iemand een knuffel nodig heeft, een arm om zich heen… we zijn er wel voor elkaar en toch is het anders. Ik vind het spannend. Niet voor mezelf, maar waar liggen de grenzen van de mensen om je heen. Ik weet zelf ook niet zo goed meer hoe het moet; dat is kwetsbaar!

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *